Schuldbemiddeling tegen betaling

Op dit moment is het een taak van de gemeente om schuldhulpverlening aan te bieden aan inwoners met financiële problemen. Nu mag volgens de wet voor schuldbemiddeling niet betaald worden. Niet direct, maar ook niet via een constructie met budgetbeheer e.d. Deze wet is duidelijk, echter handhaving is lastiger. Zo heeft de toezichthoudende dienst maar een beperkte capaciteit en is er vaak pas sprake van échte handhaving nadat er klachten over een schuldbemiddelaar zijn binnengekomen.


Schuldhulpverlening tegen betaling: meer koudwatervrees dan reële bezwaren!


Vergoeding vragen mag (nog) niet!

Op dit moment is het een primaire taak van de gemeente om schuldhulpverlening aan te bieden aan inwoners die in financiële problemen zijn geraakt. Volgens de huidige wetgeving mag voor schuldbemiddeling niet betaald worden. Niet direct, maar ook niet via een constructie met budgetbeheer e.d. Deze wet is duidelijk, echter handhaving is lastiger. Zo heeft de toezichthoudende dienst maar een beperkte capaciteit en is er vaak pas sprake van échte handhaving nadat er klachten over een schuldbemiddelaar zijn binnengekomen.


Als straks de nieuwe wet er is, is het voortaan toegestaan om een vergoeding te vragen voor schuldhulpverlening. Voorwaarden in de nieuwe wetgeving is dat er pas kosten in rekening mogen worden gebracht als overeenstemming is bereikt met alle schuldeisers én de (af) betalingsregeling niet langer duurt dan 36 maanden. Deze regels zijn zo duidelijk dat het voor het toeziend orgaan niet moeilijker kan zijn dan in de oude situatie om te handhaven.


Ook de angst dat de commerciële schuldbemiddelaars als paddenstoelen uit de grond zullen schieten, is overdreven, zeker als je kijkt naar de commerciële mogelijkheden van schuldbemiddeling tegen betaling. Als je een vergoeding vraagt voor schuldbemiddeling dan mag deze uitsluitend betaald worden uit het inkomensdeel dat bóven de beslagvrije voet ligt. In de praktijk vaak het deel dat beschikbaar is voor de aflossing van de schulden. Met ander woorden niet de schuldenaar, maar de schuldeisers betalen straks de rekening van de schuldbemiddeling! Vraag is of zij daartoe wel bereid zijn!

Advocaat van de Duivel

Als ik schuldeiser ben en ik krijg een voorstel van een commerciële bemiddelaar dan kijk ik al snel naar de kosten die hij in rekening gaat brengen. Als ik zie dat ik 10 % van mijn vordering misloop, omdat dit bedrag gereserveerd wordt als onkostenvergoeding voor de schuldbemiddelaar dan zeg ik tegen de bemiddelaar: “Leuk bedacht maar ga met je cliënt voor schuldhulpverlening maar naar de gemeente, want dan kost het mij niets en krijg ik meer van mijn openstaande vordering betaald.”


Uit commercieel oogpunt is schuldbemiddeling niet winstgevend. Immers, hoe wil je als bedrijf financieel rendabel zijn als je eerst 120 dagen moet investeren in het opvragen van vorderingen, het stabiel krijgen van het huishoudboekje en het doen van een (af)betalingsvoorstel? Om dan vervolgens over een periode van 36 maanden in stukjes en beetjes je kosten vergoed te krijgen. Bovendien: Welke vergoeding voor schuldbemiddeling kun je eigenlijk vragen? De inkomens waar je mee te maken hebt, hebben zelden een riante afloscapaciteit waardoor je er ook geen marktconform inkomen uit kunt halen zonder de schuldeisers een significant deel van hun vordering te onthouden. Dus: Welke vergoeding ga je vragen aan iemand met een afloscapaciteit van enkele tientallen euro’s?


Er zit geen verdienmodel in schuldbemiddeling; sterker nog het zal niet meer zijn dan het dekken van de werkelijk gemaakte kosten. Wie dus aan schuldbemiddeling wil doen, zal ook nog andere bronnen van inkomsten moeten hebben. En dáár liggen nu de kansen voor bewindvoerders, budgetcoaches en schuldhulpmaatjes. Als ze zich houden aan de voorwaarden kunnen deze mensen straks iets van de (extra) kosten die ze moeten maken voor de schuldhulpverlening op een legale manier vergoed krijgen. Bij eventuele schulden kunnen ze sneller handelen en worden ze er niet meer van beticht dat ze schuldbemiddeling doen tegen betaling.


Schuldbemiddeling tegen betaling zal in de praktijk niet meer zijn dan schuldbemiddeling tegen onkostenvergoeding. De markt van schuldeisers zal torenhoge bemiddelingskosten nooit accepteren; zeker niet als dit ten koste gaat van de openstaande vordering. Schuldbemiddeling tegen betaling is vooral gunstig voor degene die al volop bij de klant en zijn financiën is betrokken en ook op het gebied van schulden snel wil kunnen handelen als de situatie daarom vraagt. Een vergoeding van de gemaakte kosten, is dan niet meer dan reëel.



Terug naar overzicht